ৰাতি ন বজাত মই মাইকৰ আগত বহোঁ।
হেডফোনৰ ভিতৰত
মোৰ নিজৰ মাতটোকে
অচিনাকি যেন লাগে।
“নমস্কাৰ, ডিফু।
কাৰ্বি পাহাৰৰ ওপৰত আজি জোন উঠিছে,
আপোনালোকৰ লগত মই ৰীণা।”
মই জানোঁ, এই মাত যায়
মাঞ্জা পাৰ হৈ,
চিংহাচন পাহাৰৰ নামনিৰ গাঁওবোৰলৈ,
য’ত কোনোবা আইতাই ৰেডিঅ’টো
জুহালৰ কাষত থৈ শুনে,
য’ত কোনোবা ল’ৰাই ঝুম খেতিৰ পৰা ঘূৰি আহি
এটা গান অনুৰোধ কৰে।
মোৰ মুখত তিনিটা ভাষা—
ঘৰত কাৰ্বি, কলেজত অসমীয়া,
ফোনত ইংৰাজী।
কেতিয়াবা ভয় লাগে,
কোন ভাষাত মই সপোন দেখোঁ
সেয়াও এদিন পাহৰি যাম।
সেয়ে প্ৰতি নিশা অনুষ্ঠানৰ শেষত
মই এটা কাৰ্বি গীত বজাওঁ,
আৰু মাইকটো বন্ধ কৰাৰ আগতে
লাহেকৈ কওঁ, “কাৰডম।”
বাহিৰত পাহাৰবোৰ আন্ধাৰ,
কিন্তু মই জানোঁ,
কোনোবা এখন খিড়িকীত
এটা লেম্প জ্বলি আছে,
আৰু কোনোবাই মোৰ কথা শুনি
মনে মনে হাঁহিছে।
