মোৰ ঠিকনা সুধিলে
মই নৈখনলৈ আঙুলিয়াই দিওঁ।
গাঁওবুঢ়াৰ বহীত যিটো লিখা আছে
সেয়া যোৱা বাৰিষাৰ ঠিকনা।
তাৰো আগৰ বাৰিষাৰ ঘৰটো
এতিয়া মাজ নৈত,
তাৰ ওপৰেৰে এতিয়া বৰনাও যায়।
আব্বাই কয়—
মাটি হেৰালে মানুহ হেৰায় নে?
আম্মাই একো নকয়,
তিতা চাউলখিনি ৰ’দত মেলি দিয়ে,
যেন চাউলখিনি শুকালেই
ঘৰখনো শুকাই উঠিব।
আমাৰ ল’ৰাহঁতে চিনি পায়
নৈৰ প্ৰতিটো ৰং—
জেঠৰ ৰঙা বোকা,
আহিনৰ সেউজীয়া নিৰ্মল পানী,
আৰু সেই ক’লা পানী
যিয়ে নিশা নিশা আহি
বাৰীৰ বেৰ চেলেকি যায়।
তথাপি মই নৈখনক গালি নাপাৰোঁ।
এই নৈয়েই মোক মাছ দিছে,
পলস দিছে, সৰিয়হৰ হালধীয়া পথাৰ দিছে,
আৰু দিছে এক সাহস—
প্ৰতিবাৰে নতুনকৈ ঘৰ সাজিব পৰা সাহস।
এদিন কোনোবাই যদি
মোৰ ঠিকনাৰ কাগজ বিচাৰে,
মই বালিত হাত থৈ দেখুৱাম—
এই বালিত মোৰ ককাৰ খোজ আছে,
এই পানীত মোৰ মাৰ চকুলো,
আৰু এই চৰ, যিখন আজি আছে কাইলৈ নাই,
তাতেই মোৰ জন্মৰ চিন।
