মা, মই এতিয়া চিল্ক ব’ৰ্ডৰ জামত।
বাছখন দহ মিনিটত এহাতো আগুৱা নাই।
মোৰ খিড়িকীৰ কাষত
এগৰাকী মহিলাই গজৰা বেচি আছে,
তেওঁৰ খোপাৰ মলিকা ফুলৰ গোন্ধে
মোক কিয় জানো তেজপুৰৰ শেৱালিলৈ মনত পেলাই দিলে।
ইয়াত সকলোৱে ইংৰাজীত খং কৰে,
কানাড়াত হাঁহে,
আৰু হিন্দীত দাম-দৰ কৰে।
মই কাৰো লগত অসমীয়াত কথা নাপাতোঁ,
মোৰ অসমীয়াখিনি মই সাঁচি ৰাখোঁ
নিশা তোমাক ফোন কৰাৰ বাবে।
তুমি সোধা, “ভাত খালিনে?”
মই কওঁ, “খালোঁ।”
মই তোমাক নকওঁ যে
অফিচৰ কেণ্টিনৰ দাইলত
নিমখ আছিল, মৰম নাছিল।
মা, মোৰ দৰমহা বাঢ়িছে,
মোৰ ৰুমৰ খিড়িকীখন সৰু হৈছে।
বছৰত দুবাৰ ঘৰলৈ যাওঁ,
দুয়োবাৰে বিমানৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰ দেখি
মই কান্দোঁ, লাজ নকৰাকৈ।
বাছখন অলপ আগুৱাইছে।
গজৰা বেচা মহিলাগৰাকী
পিছত ৰৈ গ’ল।
তুমি চিন্তা নকৰিবা, মা,
মই ঘৰ পাম—
এদিন নহয় এদিন
জামখন শেষ হ’বই।
