তোমাক ভালপোৱাৰ কাৰণ
মোৰ পৃথিৱীখন ধুনীয়া হৈ পৰিছিল বাবেই নহয়,
মোৰ ভাঙি যোৱা পৃথিৱীখনৰ মাজতো
তুমি মোক জীয়াই থাকিবলৈ শিকাইছিলা বাবেই।
তোমাৰ হাঁহিটো ভাল লাগে,
কিন্তু তাতকৈও বেছি ভাল লাগে
তোমাৰ হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই থকা নীৰৱতাখন—
যিবোৰ কথা তুমি কাকো নোকোৱা,
যিবোৰ দুখ তুমি হাঁহিৰে ঢাকি ৰাখা,
আৰু তোমাৰ সেই কোমল হৃদয়খন,
যাক তুমি পৃথিৱীৰ পৰা সযতনে লুকুৱাই ৰাখা।
মই তোমাৰ সৈতে
কেৱল সুখৰ বাটত খোজ কাঢ়িব নিবিচাৰোঁ;
ধুমুহা আহিলেও কাষত থাকিব বিচাৰোঁ,
নীৰৱতা নামিলেও হাতখন ধৰি থাকিব বিচাৰোঁ,
আৰু যেতিয়া দুয়োৰে ক’বলৈ একো নাথাকিব,
তেতিয়াও তোমাৰ কাষত
নিৰৱে বহি থাকিব বিচাৰোঁ।
মই তোমাক চিৰদিনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিওঁ—
কাৰণ ‘চিৰদিন’ শব্দটো
সময়ে কেতিয়াবা বিশ্বাসঘাতকতা কৰে।
কিন্তু এটা কথা প্ৰতিশ্ৰুতি দিব পাৰোঁ—
যেতিয়ালৈকে মোৰ বুকুত
এটা হৃদস্পন্দন জীয়াই থাকিব,
তেতিয়ালৈকে তাৰ কোনোবা এটা স্পন্দনত
তোমাৰ নাম লুকাই থাকিব।
এদিন যদি সময়ে
আমাৰ খোজৰ চিনবোৰ মচি পেলায়,
পুৰণি ছবিবোৰ ম্লান হৈ যায়,
আৰু পৃথিৱীয়ে আমাৰ নামবোৰ পাহৰি যায়—
তথাপিও মই বিচাৰোঁ,
এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডে যেন মনত ৰাখে—
এসময়ত দুটা হৃদয় লগ পাইছিল,
আৰু দুয়োটাই
ইজনে সিজনক সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে ভাল পাইছিল।
তুমি কেৱল মোৰ প্ৰেম নহয়,
তুমি সেই নীৰৱ চিন্তা
যাৰ ওচৰলৈ মই প্ৰতিটো বিদায়ৰ পিছত উভতি আহোঁ।
তুমি সেই নাম,
যিটো মোৰ হৃদয়ে
কোনেও নুশুনাকৈ উচ্চাৰণ কৰে।
তুমি সেই সপোন,
যাক হেৰুৱাবলৈ
মই সাৰ পাই উঠিও ভয় কৰোঁ।
আৰু যদি কেতিয়াবা তুমি মোক সোধা—
“মই তোমাৰ বাবে কি?”
হয়তো মোৰ ওচৰত
উত্তৰ দিবলৈ পৰ্যাপ্ত শব্দ নাথাকিব।
মই মাথোঁ তোমাৰ চকুলৈ চাম,
আৰু মোৰ নীৰৱতাই ক’ব—
তুমি সেই প্ৰেম,
যাৰ বাবে মই কেতিয়াও অপেক্ষা কৰা নাছিলোঁ,
কিন্তু যাক পোৱাৰ পিছত
মই বুজিলোঁ—
মোৰ হৃদয়ে আচলতে
ইমানদিন ধৰি তোমাকেই বিচাৰি আছিল।
তুমি মোৰ এবাৰ,
তুমি মোৰ সদায়,
তুমি—মাথোঁ তুমি।
