ফাগুনৰ প্ৰথম বুধবাৰে
দেউতাই পথাৰৰ এচুকত
প্ৰথম ধানৰ গুটি সিঁচে।
তাৰ পাছত আকাশলৈ চাই
কিবা এটা কয়—
মই নুবুজোঁ,
কিন্তু আকাশে বুজে।
সন্ধিয়া চাং ঘৰৰ তলৰ চোতালত
ঢোল বাজে, তাল বাজে,
ডেকা-গাভৰুৱে গুমৰাগ নাচে।
গাভৰুবোৰৰ এগে আৰু ৰিবি-গাচেঙত
বেলি মাৰ যোৱাৰ সকলো ৰং।
মোৰ আইতাই এতিয়া নাচিব নোৱাৰে,
তথাপি তালে তালে ভৰি দুখন লৰায়,
আৰু চকু মুদি গুনগুনায়
এটা পুৰণি ঐ নিতম—
যি গীতত নৈখন আমাৰ মাৰ দৰে,
যি গীতত বানপানীও এজন আলহী,
আহে, থাকে, গুচি যায়,
আৰু যাওঁতে এৰি যায় পলস।
চহৰৰ পৰা অহা মোৰ ভাগিনীজনীয়ে সোধে,
“পেহী, এইবোৰ কিয় কৰা?”
মই কওঁ, “আকাশৰ লগত কথা পাতিবলৈ।”
তাই হাঁহে।
মই নাহাঁহোঁ।
মই জানোঁ, দেউতাৰ সেই অবুজ কথাখিনিৰ বাবেই
প্ৰতি বছৰে আমাৰ পথাৰ সেউজীয়া হয়।
