শিৱসাগৰৰ পুখুৰীৰ পাৰত
বেলিটো লাহে লাহে
শিৱদৌলৰ সোণালী চূড়াৰ পিছফালে নামি যায়।
ইফতাৰৰ আগৰ আধাঘণ্টা
আমাৰ ঘৰখন এটা বাদ্যযন্ত্ৰ—
পাকঘৰত চানা ভজাৰ চিৎ চিৎ শব্দ,
আম্মাই খেজুৰ ধোৱা পানীৰ শব্দ,
আব্বাৰ ঘড়ীৰ কাঁটাত আজানৰ অপেক্ষা।
ওচৰৰ ঘৰৰ মাহীদেউৱে
প্ৰতি বছৰে এদিন
এবাটি নাৰিকলৰ লাড়ু পঠিয়াই দিয়ে,
কয়, “ৰোজা খুলি খাবি, ৰুকু।”
আম্মাই বাটিটো কেতিয়াও খালীকৈ উভতাই নিদিয়ে,
তাত ভৰাই দিয়ে ফিৰনি।
এই বাটিটো যোৱা কুৰি বছৰে
দুয়োখন ঘৰৰ মাজেদি
আহ-যাহ কৰি আছে।
তাৰ ৰং উঠি গৈছে,
কাণত এটা সৰু ফাট,
তথাপি কোনেও নতুন বাটি এটা নিকিনে।
আজানৰ মাত ভাহি আহে,
লগে লগে দৌলৰ ঘণ্টাও বাজে।
দুয়োটা শব্দ পুখুৰীৰ পানীত
একেলগে কঁপি থাকে,
যেন দুজনী বান্ধৱী
সন্ধিয়া একেলগে ঘৰলৈ উভতিছে।
মই এটা খেজুৰ মুখত দিওঁ।
মিঠা।
বাটিটোৰ দৰেই পুৰণি,
বাটিটোৰ দৰেই নিজৰ।
