পুৱা সাত বজাতেই
ঘাটত নাওখন লাগে,
তাৰ পৰা নামি আহে
মোৰ এজাক সৰু সৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী—
হাতত চেণ্ডেল, বগলত বহী,
আৰু চকুত পানীৰ ৰং।
আমাৰ স্কুলঘৰৰ বেৰত
বাৰিষাৰ পানীয়ে এডাল দাগ টানি গৈছে।
সেই দাগডালৰ তলত
ক-খ লিখিলে আখৰ মচ খাই যায়,
সেয়ে আমি দাগৰ ওপৰতহে লিখোঁ।
মমিনুলে সুধিলে, “ছাৰ, মেপত আমাৰ চৰখন নাই কিয়?”
মই ক’লোঁ, “চৰখন উৰি ফুৰা চৰাই,
মেপে চৰাই ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে।”
সি হাঁহিলে,
আৰু মেপৰ নীলা নৈখনৰ মাজত
পেঞ্চিলেৰে এটা সৰু ফুটুকা দিলে।
সেই ফুটুকাটোৱেই আমাৰ গাঁও,
সেই ফুটুকাটোৱেই আমাৰ স্কুল।
এদিন এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে
ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰৰ মেপত নিজৰ নাম লিখিব।
তেতিয়াও যেন সিহঁতৰ মনত থাকে
নৈৰ মাজৰ সেই সৰু ফুটুকাটো।
