অসমীয়া হাৰ্টলাইনছ

তোমাৰ নামটো লিখি থৈ আহিলোঁ

কুঁৱলীয়ে ঢকা চাহ বাগিচাৰ পাতে পাতে।

হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই থকা দুখবোৰ

সকলোৱে দেখা নাপায়।

সকলো কাহিনীৰ শেষ সুখ নহয়,

কিছুমান কাহিনী কেৱল স্মৃতি হৈ থাকে।

সৰু সৰু সুখবোৰ জমা কৰি থওঁ,

ডাঙৰ দুখৰ দিনত সিহঁতেই কামত আহে।

ভাঙি পৰা সপোনবোৰো সযতনে ৰাখিছোঁ,

কোনোবা দিনা সিহঁতেই নতুন ঘৰৰ ভেটি হ’ব।

তুমি কাষত থাকিলে

সৰু সৰু কথাবোৰো গীত হৈ পৰে।

কেতিয়াবা মৌনতাই

শব্দতকৈ বেছি কথা কয়।

বিহুৰ ঢোলে মাতিলে মন ৰৈ নাথাকে,

যিমান দূৰতেই নাথাকোঁ কিয়, মনটো ঘৰলৈ উভতি যায়।

বন্ধু মানে সেই মানুহ,

যাৰ আগত মুখা পিন্ধিব নালাগে।

বৰষুণৰ পাছত বাৰীৰ মাটিৰ গোন্ধে

মোৰ শৈশৱক আজিও মাতি আনে।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত বহি থাকোঁতে বুজিলোঁ,

বৈ যোৱাটোৱেই জীৱনৰ আচল নিয়ম।

আজিৰ দিনটো বেয়া হ’ব পাৰে,

কিন্তু জীৱনটো বেয়া নহয়।

সময়ে সকলো শিকাই দিয়ে—

কাক ধৰি ৰাখিব লাগে, আৰু কাক এৰি দিব লাগে।

সুখৰ সময়ত বহুতকে আপোন যেন লাগে,

কিন্তু কঠিন সময় আহিলেহে প্ৰকৃত আপোন চিনি পোৱা যায়।

মাৰ হাতৰ এগিলাচ ৰঙা চাহ,

পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ মৰমৰ ঔষধ।

ঘৰৰ পৰা আঁতৰত থাকিলেহে গম পালোঁ,

দেউতাৰ নীৰৱ চিন্তাই আছিল মোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আশ্ৰয়।

অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ

অ’ মোৰ চিকুণী দেশ

এনেখন সুৱলা, এনেখন সুফলা

এনেখন মৰমৰ দেশ।

বৰষুণ নামিলে খিৰিকীৰ কাষত বহোঁ,

প্ৰতিটো টোপালত তোমাৰ নাম শুনোঁ।

বিশ্ববিজয়ী নৱ জোৱান

শক্তিশালিনী ভাৰতৰ

ওলাই আহাঁ, ওলাই আহাঁ

সন্তান তুমি বিপ্লৱৰ।

নোবোলো তোক সোণৰ অসম

মাটিৰ অসম আই,

সোণতকৈয়ো যে চৰা এই মাটি

এয়ে মোৰ ওপজা ঠাই।

লুইতৰ চাপৰিত ক’ৰে নাৱৰীয়া

বালিত ভাতে ৰান্ধি খায়,

সাউদৰ ডিঙৰা বগা পালে তৰা

উজনি দেশলৈ যায়।

লুইতৰ পাৰত সন্ধিয়া নামে লাহে লাহে,

মাৰ মাতটোৱে ঘৰলৈ মাতে।

তোমাৰ চিঠিয়ে, প্ৰিয়ে, জানে কি মোহিনী

নিতৌ নোহোৱা বাহী ন ন ফুল মেলে।

যত শুঙো, চুমা খাওঁ, নালাগে আমনি,

হৃদয়ত হেঁপাহৰ ভোটাতৰা জ্বলে।

হাঁহিছে মানুহে, কান্দিছে মানুহে,

পাতিছে মানুহে প্ৰেম,

ধূলিতে উদয়, ধূলিতে বিলয়,

ধূলিও স্বৰ্গীয় হেম।