অসমীয়া হাৰ্টলাইনছ

সৰু সৰু সুখবোৰ জমা কৰি থওঁ,

ডাঙৰ দুখৰ দিনত সিহঁতেই কামত আহে।

কেতিয়াবা মৌনতাই

শব্দতকৈ বেছি কথা কয়।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত বহি থাকোঁতে বুজিলোঁ,

বৈ যোৱাটোৱেই জীৱনৰ আচল নিয়ম।

আজিৰ দিনটো বেয়া হ’ব পাৰে,

কিন্তু জীৱনটো বেয়া নহয়।

সময়ে সকলো শিকাই দিয়ে—

কাক ধৰি ৰাখিব লাগে, আৰু কাক এৰি দিব লাগে।

সুখৰ সময়ত বহুতকে আপোন যেন লাগে,

কিন্তু কঠিন সময় আহিলেহে প্ৰকৃত আপোন চিনি পোৱা যায়।

হাঁহিছে মানুহে, কান্দিছে মানুহে,

পাতিছে মানুহে প্ৰেম,

ধূলিতে উদয়, ধূলিতে বিলয়,

ধূলিও স্বৰ্গীয় হেম।