নিশাৰ ডিউটি

নিশা দুই বজা।
ৱাৰ্ডৰ টিউবলাইটটো
মাজে মাজে কঁপি উঠে,
যেন সিও টোপনিত ঢলি পৰিছে।

এঘাৰ নম্বৰ বেডৰ আইতাগৰাকীয়ে
মোক তেওঁৰ নাতিনী বুলি ভাবে।
মোৰ হাত ধৰি কয়,
“ভাত খাইছনে, আইটি?”
মই কওঁ, “খাইছোঁ, আইতা।”
মিছা কথা। কিন্তু নাৰ্চে মাজে মাজে
মৰমৰ বাবে মিছা কয়।

পকেটত ফোনটো কঁপে।
আম্মাৰ মিছড কল, তিনিটা।
বৰপেটাত এতিয়া গোটেই গাঁও শুই আছে,
মাথোঁ আম্মা সাৰে আছে—
তাহাজ্জুদৰ নামাজৰ পাছত
জায়নামাজতে বহি
মোৰ বাবে দোৱা কৰি আছে।

মই কল কৰিব নোৱাৰোঁ।
চেলাইনৰ বটলটো শেষ হৈছে।
এটা বটল সলাওঁ,
এজন ৰোগীৰ জ্বৰ চাওঁ,
এজনী নতুন মাকক কওঁ, “ভয় নকৰিব।”

ৰাতিপুৱা হ’লে ক’ম,
“আম্মা, ৰাতিটো বৰ শান্ত আছিল।”
আম্মাই বুজি পাব,
মই আকৌ মৰমৰ বাবে মিছা কৈছোঁ।