দেওবাৰৰ দুপৰীয়া। পিজিৰ সৰু পাকঘৰটোত মই প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাছৰ টেঙা ৰান্ধিবলৈ লৈছোঁ। ৰৌ মাছ নাই, বজাৰত পোৱা নাম নজনা এবিধ সাগৰীয় মাছ আনিছোঁ; ৰ’দত শুকুৱাই অনা থেকেৰাও নাই, দোকানৰ বিলাহীয়েই ভৰসা। মাক ভিডিঅ’ কল কৰিছোঁ, ফোনটো চাহপাতৰ টেমাটোত আঁউজাই থৈছোঁ।
মায়ে স্ক্ৰীনৰ সিপাৰৰ পৰা নিৰ্দেশ দিয়ে— “তেলখিনি ভালকৈ গৰম হ’বলৈ দে। মেথি দি দে, এচিকুটমান। নহয়, ইমান নহয়!” মোৰ লগৰ ছোৱালী দুজনী, এজনী পুনেৰ, আনজনী কোচিৰ, দুৱাৰমুখত থিয় হৈ চাই থাকে, যেন মই কিবা মন্ত্ৰ পঢ়িছোঁ।
বিলাহী গলি যায়। পানী উতলে। মাছৰ টুকুৰাবোৰ সোমাই দিওঁ, আৰু অলপ পাছতে পাকঘৰটো এনে এটা গোন্ধেৰে ভৰি পৰে যে ক্ষন্তেকৰ বাবে পাহৰি যাওঁ মই ক’ত আছোঁ। চকুৰ আগত ভাহি উঠে তেজপুৰৰ আমাৰ পাকঘৰ, ক’লা পৰা এখন কেৰাহী, খিড়িকীৰে সোমাই অহা বাৰিষাৰ সেমেকা পোহৰ।
“নিমখ চাইছ?” মায়ে সোধে। মই এচামুচ মুখত দিওঁ। টেঙা হৈছে, নিমখ হৈছে, তথাপি কিবা এটা কম। মায়ে ক’ব নোৱাৰে কি কম, মইও নোৱাৰোঁ। দুয়োজনী মনে মনে থাকোঁ। হয়তো কমি থকা বস্তুটো দূৰত্ব, যিটো কোনো মচলাৰ টেমাত নাথাকে।
লগৰ ছোৱালী দুজনীয়ে সেই টেঙা ভাতৰ লগত আঙুলি চেলেকি চেলেকি খায়। পুনেৰ ছোৱালীজনীয়ে কয়, “ইমান টেঙা, তথাপি ইমান কোমল!” মই হাঁহোঁ। তাইক বুজাব নোৱাৰোঁ যে আমাৰ মানুহবোৰো তেনেকুৱাই।
