ব্লু টিকৰ যুগত

তেত্ৰিশ বছৰ চিঠি বিলালোঁ
চাইকেলৰ ঘণ্টি বজাই,
এতিয়া ঘৰত বহি আছোঁ,
নাতিয়ে মোক মোবাইল শিকায়।

আগতে চিঠি আহিছিল মাহে এখন,
খামৰ ভিতৰত গোটেই মন,
এতিয়া পুৱাই ফোনটো বাজে—
“গুড মৰ্নিং”ৰ ফুল চল্লিশখন।

ভাগিনে পঠায় গোলাপ ফুল,
খুৰাই পঠায় সূৰ্যোদয়,
মামীয়ে পঠায় দেৱতাৰ ছবি,
তলত লিখা— “শ্বেয়াৰ নকৰিলে ভয়!”

চিঠিত আছিল মাকৰ চকুলো,
প্ৰেমিকৰ কঁপা হাতৰ আখৰ,
এতিয়া মৰমো ষ্টিকাৰ এটা,
চকুলোও এটা হালধীয়া চকৰ।

নাতিয়ে কয়, “ককা, তুমিও পঠোৱা
এখন চেলফি, মুখত হাঁহি।”
আধা ঘণ্টা চশমা বিচাৰি
পালোঁ— কপালতে আছিল বহি!

তথাপি নিশা টোপনি নাহিলে
পুৰণি বাকচটো খুলি চাওঁ,
হালধীয়া পৰা খামবোৰত
মানুহৰ গাৰ গোন্ধ পাওঁ।