পুৱা ছয় বজাতে বাগিচাৰ ঘণ্টা বাজে।
মাৰ পিঠিত বাঁহৰ টুকুৰী,
মূৰত পলিথিনৰ ছাতি,
টিফিনত দুখন ৰুটি।
দুটি পাত এটি কলি—
মাৰ আঙুলিয়ে চকু মুদিও চিনি পায়।
গোটেই দিনটো মা
সেউজীয়া সাগৰত সাঁতুৰি থাকে
সৰু মাছ এটাৰ দৰে।
দুপৰীয়া পাত জোখাৰ সময়ত
বাবুৱে বহীত লিখে কিলো,
মায়ে মনত লিখে
মোৰ স্কুলৰ মাচুল, ভাইটিৰ চোলা,
ঘৰৰ চালৰ ফুটা টিন।
আমি যি চাহ খাওঁ সেয়া ধূলি চাহ,
বজাৰৰ পৰা কিনি অনা।
বাগিচাৰ ভাল চাহ বোলে
বিদেশলৈ যায়, কাপত ঢালিলে সোণালী হয়।
মই ভাবোঁ, লণ্ডনৰ কোনোবা টেবুলত
মাৰ আঙুলিৰ ঘাম এটোপাল
সোণ হৈ জিলিকি আছে।
এদিন মই সেই কাপটো হাতত লৈ
কাৰোবাক ক’ম—
এই চাহৰ ৰং মোৰ মাৰ বেলি,
এই চাহৰ গোন্ধ মোৰ মাৰ ঘাম,
আৰু এই চাহৰ মিঠাখিনি
আমাৰ বাগিচাৰ মানুহৰ ধৈৰ্য।
