মাৰ হাতত সদায় এটা গোন্ধ থাকে—
কেতিয়াবা জলকীয়াৰ,
কেতিয়াবা ধুনাৰ,
কেতিয়াবা আমৰ আচাৰৰ তেলৰ।
সৰুতে মই ভাবিছিলোঁ
মা মানে এটা পাকঘৰ,
য’ত জুই কেতিয়াও নুনুমায়।
মা পুৱা উঠে কুকুৰাৰ আগতে,
শোৱে সকলোৰে শেষত।
মাজৰ সময়খিনি
আমি ভগাই লওঁ—
দেউতাই চাহৰ কাপ,
ভাইটিয়ে স্কুলৰ মোজা,
মই মোৰ পৰীক্ষাৰ ভয়।
মাৰ নিজৰ বাবে কি থাকে?
হয়তো সন্ধিয়া চাকি জ্বলোৱাৰ সময়ৰ
সেই দুটা মিনিট,
যেতিয়া তুলসীৰ তলত থিয় হৈ
মায়ে চকু মুদে
আৰু কাকো একো নিদিয়ে।
এতিয়া মইও মা হ’লোঁ।
মোৰ হাততো এটা গোন্ধ লাগিছে—
হালধিৰ, চাবোনৰ,
আৰু অলপ উজাগৰে থকা নিশাৰ।
মোৰ সৰু জীয়ৰীজনীয়ে হাতখন নাকৰ ওচৰলৈ নি কয়,
“মা, তোমাৰ হাতত আইতাৰ গোন্ধ।”
