বিহু উৰুকা ৰাতি হল অন্তৰধান,
কেতেকী চৰায়ে কৰে পুৱতীয়া গান।
দীঘলতি এছাৰিৰে ধৰা হাতে হাতে
লৰা বুঢ়া খেদে গৰু ধুৱাৱলৈ ঘাটে।
গাইছে লৰাই গীত গৰু ধোৱা অন্তে
নাচিছে চাপৰি চেৱে গৰুক খেদোঁতে।
আনন্দৰ কোলাহল অসম গগনে;
তুলিছে শূন্যত ঢৌ, গগন নচালে।
তৰু, তৃণ, লতা মানে যত পৰ্ব্বতৰ,
শুনা হেৰা বৰ বিহু অসম দেশৰ।
বিহুত বলিয়া আজি দুখীয়া আসাম
মাৰিছে ঢোলৰ চেও গা-দাঙ-গা দাঙ,
বৰ্হম থুৰিৰে কলা ওঠ ৰাঙ্গী মুখী
গাভৰু পাট গাভৰু শাৰী শাৰী সখি
বজাইছে চাপৰি তাল ঠেই ঠেই ঠেই।
শলাগিছে ডেকা লৰা বুলি সেই সেই।
জনীদিয়েক গাভৰুৱে জোনাকী পৰুৱা
নাচৰ চেৱত সৰা কানৰ থুৰীয়া,
স্বৰগৰ পৰা যেন সৰিল তৰাটি,
বোটলে কাটি হৈ মাৰি মিছিকি হাহিঁটি।
ফুলা যেন গোলাপৰ পাহিটি
প্ৰকাশিছে প্ৰকৃতিৰ সৰল হাহিঁটি।
বিচিত্ৰ শদিয়া ভূমি প্ৰকৃতি কানন
চাৰি পিনে আছে বেৰি গিৰি অগণন।
উঠিল গিৰিত গই প্ৰতিধ্বনি ৰোল,
সাগৰৰ পৰা যেন উঠিল কল্লোল,
যতেক বাজিছে ঢোল গাওদাং গাওদাং
আবৰ পৰ্ব্বতে বোলে মীপাক ভাঙ্গ ভাঙ্গ।
মিচিমি পৰ্ব্বতে কয় টোপনি ভাঙ্গ ভাঙ্গ
পাটকায়ে বোলে একতাক মাতি আন আন।
নগাৰ পৰ্ব্বতে কান্দে অসম দুখীয়া
ই অসম আজিকিয় বিহুত বলীয়া!
ওখ হিম গিৰি, তুমি বেষ্টিত পৰ্ব্বতে,
গগন পৰশি আছাঁ ওখ শিৰ গোটে,
কোৱা বহু জানা মোক বিস্মৃতি আখ্যান
ৰুক্মিণীৰ পিতা দেৱ ভীষ্মক ৰাজন
সঁচানে হে এই দেশ, আছিল নে তাৰ?
এই নে কুণ্ডীল পুৰী, দিয়া সমাচাৰ।
পাতিছিল ৰুক্মিণীৰ বিবাহ যিদিনা।
আছিল নে পৰ্ব্বতীয়া জাতি সেই দিনা?
নাচিছিল নে সেই দিনা মিৰি জাতি বালা
সৌ যে শোভে শাৰী শাৰী বন ফুল মালা।
সেন্দুৰী টেমাটি যেন মুখক উজলি।
ঘনকৈ নাচিছে যেনে গগন বিজুলি।
দেখোৱাহে আইটী হাঁহি এটিবাৰ
লভোক মোৰ মনে মুক্তি দুখৰ চিন্তাৰ।
নিৰ্দ্দোষী হাঁহিৰে হঁহা দেখি বদনত
ভাবি এই কথা মোৰ পৰিল মনত।
বিহুৰ ধেমালিয়ে বছৰৰ পিছে,
সকলো মনত হয়, হৰষ ধৰিছে,
ভয় হয় সতীৰ বা কৰে মতিভ্ৰম
বিহুৰ গীতবোৰ বৰ নিলাজ অভং।
নিলাজ গীতৰ ঠাই গাই বীৰ গীত
উচতাই অসমক কৰা উছাহিত।
শুনোৱা বীবৰ গীত উদগাই বল
বাঢ়ে যেন অভাগাৰ মনে আশা বল।
সৌজনী আইটী যে কেতেকী চৰাইটি,
বিজুলীৰ পোহেৰেৰে হাঁহিছে হাঁহিটি,
দেৱতাৰ কন্যা নতু ৰুক্মিণীৰ ভণী
ঘনে চোৱাঁ অভাগালৈ কিয় চন্দ্ৰাননী?
