প্ৰতিটো পুৱাই নতুন পোহৰ কঢ়িয়াই আনে,
নতুন সপোনেৰে ভৱিষ্যতৰ বাট দেখুৱাই যায়।
আকাশৰ বুকুত চৰাইবোৰে গীত জুৰে,
আমাৰ হৃদয়কো সপোন দেখিবলৈ শিকাই দিয়ে।
এই পৃথিৱীখন অসংখ্য সপোনেৰে ভৰা,
কিছুমান নৈৰ দৰে বৈ যায়, কিছুমান নিজৰা।
কোনো হৃদয় ভাগি পৰে, কোনো হৃদয় দৃঢ় হয়,
তথাপিও প্ৰতিজন মানুহে আপোনত্বৰ অধিকাৰ পায়।
এচেৰেঙা মৰম দিবলৈ একো খৰচ নহয়,
কিন্তু ই হৃদয়ত সুখৰ অনুভূতি জগায়।
এটি মিঠা হাঁহি, এখন সহায়ৰ হাত,
বিলাই দিব পাৰে সমগ্ৰ পৃথিৱীত উমালতা।
আমি হয়তো বেলেগ বেলেগ ভাষাৰে কথা কওঁ,
বেলেগ বেলেগ দিন আৰু ৰাতিৰ মাজেৰে আগবাঢ়োঁ।
কিন্তু একেখন আকাশৰ তলত বাস কৰি,
আমি সকলোৱে শান্তি, সন্মান আৰু মৰম বিচাৰোঁ।
কাৰো সপোন যেন অৱহেলিত নহয়,
আশা আৰু সাহসেই আমাৰ পথৰ সংগী হওক।
প্ৰতিটো শিশুৱে ডেউকা মেলি উৰিবলৈ পাওক,
আকাশ চুবলৈ সমান সুযোগ সকলোৱে লাভ কৰক।
যেতিয়া সন্মুখত কঠিন বাট আহি পৰিব,
আশাক বুকুত বান্ধি আমি আগুৱাই যাম।
জীৱনৰ প্ৰতিটো প্ৰত্যাহ্বানে আমাক শিকাব,
ধৈৰ্য আৰু অভিজ্ঞতাৰে নিজকে গঢ়িবলৈ শিকাম।
মানৱ জাতিৰ মাজত কোনো দেৱাল নাথাকক,
ঘৃণাই কেতিয়াও মৰমৰ স্থান নলওক।
একেলগে আমি এখন পৃথিৱী গঢ়িব পাৰোঁ,
য'ত প্ৰতিটো হৃদয়ে আনক বুজিবলৈ শিকোঁ।
সেয়ে এই বাণী বিয়পি পৰক দূৰ-দূৰণিলৈ,
আকাশৰ প্ৰতিটো তৰাৰ কোমল পোহৰৰ দৰে।
এখন সুন্দৰ পৃথিৱীৰ আৰম্ভণি আজিৰ পৰাই হওক,
য'ত মৰম আৰু মানৱতাই প্ৰতিটো বাট আলোকিত কৰক।
আহক, আমি হাতত হাত থৈ আগবাঢ়োঁ,
বিভেদৰ সকলো প্ৰাচীৰ ভাঙি পেলাওঁ।
কাৰোবাৰ চকুলোৰ কাৰণ নহওঁ আমি,
আন কাৰোবাৰ হাঁহিৰ কাৰণ হওঁ আমি।
পৃথিৱীখন কেৱল মোৰ বা তোমাৰ নহয়,
ইয়াত প্ৰতিটো জীৱৰে সমান অধিকাৰ ৰয়।
মানৱতাৰ জ্যোতিৰে আলোকিত হওক প্ৰতিটো প্ৰাণ,
একতাৰ মাজতেই বিচাৰি পাওঁ জীৱনৰ প্ৰকৃত সন্মান।
Assamese · অসমীয়া
Related poems
দুটি পাত এটি কলিAssamese PoemsBasanti Tanti · বাসন্তী তাঁতী
ব্লু টিকৰ যুগতAssamese PoemsNirod Chandra Das · নিৰোদ চন্দ্ৰ দাস
নদীৰ কাণে কাণেAssamese Poemsঅনন্যা বৰা (Ananya Bora)
নীলা আকাশAssamese PoemsRashidul Alom
চৰৰ ঠিকনাAssamese PoemsRezaul Karim Sheikh · ৰেজাউল কৰিম শ্বেখ
পিজিৰ পাকঘৰত মাছৰ টেঙাAssamese PoemsRituparna Sarma · ঋতুপৰ্ণা শৰ্মা






