আইৰ তাঁতশালত মই প্ৰথম শিকিছিলোঁ
আখৰৰ আগতে আগৰ।
“আগৰ মানে কেৱল ফুল নহয়,”
আইয়ে কৈছিল,
“আগৰ মানে আমি কোন, তাৰ চিন।”
এইটো ফাৰো মেগন— পাৰৰ চকু,
যিয়ে ঘৰৰ চালৰ পৰা চাই থাকে
কোন আহিল, কোন গ’ল।
এইটো হাজো আগৰ— পাহাৰৰ ফুল,
আমাৰ ককা-আজোককাৰ খোজ
য’ৰ পৰা নামি আহিছিল সমতললৈ।
তাঁতশাল বাজে— খট্, খট্, খট্,
যেন কোনোবাই দুৱাৰত টুকুৰিয়াইছে।
বাহিৰত বৰষুণ, ভিতৰত ৰঙা আৰু হালধীয়া।
মোৰ হাতৰ তলত
এখন দখনা লাহে লাহে ডাঙৰ হয়,
যেনেকৈ এজনী ছোৱালী ডাঙৰ হয়—
কাকো নজনোৱাকৈ।
আজিকালি গাঁৱৰ ছোৱালীবোৰে
মোবাইলত ডিজাইন চাই কাপোৰ বয়,
মই বাধা নিদিওঁ।
মাথোঁ কওঁ, এটা আগৰ হ’লেও
আইতাৰ পৰা শিকি ল’বি,
নহ’লে এদিন কাপোৰখন থাকিব,
আমি নাথাকিম।
