মাধৱদেৱ

জীৱন

মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ প্ৰধান শিষ্য আৰু উত্তৰাধিকাৰী। প্ৰচলিত মতে ১৪৮৯ চনত লখিমপুৰ জিলাৰ নাৰায়ণপুৰৰ লেটেকুপুখুৰীত তেওঁৰ জন্ম হয়। পিতাক গোবিন্দগিৰি ভূঞা আৰু মাতৃ মনোৰমা।

ডেকা বয়সত মাধৱদেৱ তন্ত্ৰ, পুৰাণ আদি শাস্ত্ৰত পাৰ্গত আৰু নিষ্ঠাৱান শাক্ত আছিল। ৰোগাক্ৰান্ত মাতৃৰ বাবে তেওঁ ছাগলী বলি দিবলৈ সংকল্প লৈছিল; কিন্তু শংকৰদেৱৰ শিষ্য হোৱা ভিনিহিয়েক গয়াপাণি (ৰামদাস)-এ ছাগলী আনিবলৈ অমান্তি হ’ল। এই তৰ্কৰ শেষত ৰামদাসে তেওঁক শংকৰদেৱৰ ওচৰলৈ লৈ যায়।

ধুৱাহাটত শংকৰদেৱৰ লগত দীঘলীয়া শাস্ত্ৰ-আলোচনাৰ অন্তত মাধৱদেৱে তেওঁক গুৰু বুলি গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ বিবাহৰ সম্বন্ধ ভাঙি আজীৱন অবিবাহিত থাকি গুৰুৰ সেৱা আৰু একশৰণ নামধৰ্মৰ প্ৰচাৰত জীৱন উছৰ্গা কৰে।

১৫৬৮ চনত শংকৰদেৱৰ তিৰোভাৱৰ পাছত মাধৱদেৱ একশৰণ ধৰ্মৰ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক উত্তৰাধিকাৰী হয়। বৰপেটা সত্ৰ তেওঁৰ কৰ্মৰ এটা প্ৰধান কেন্দ্ৰ আছিল; মথুৰাদাস বুঢ়া আতাক তেওঁ ইয়াৰ প্ৰথম সত্ৰাধিকাৰ পাতে।

জীৱনৰ শেষ ভাগত তেওঁ কোচবিহাৰৰ ভেলাডোৱাৰত সত্ৰ পাতি আছিল আৰু তাতেই তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ নামঘোষা ৰচনা কৰে। ১৫৯৬ চনত কোচবিহাৰৰ ভেলা সত্ৰত মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ হয়। আজিও অসমৰ সত্ৰ-নামঘৰে তেওঁৰ তিৰোভাৱ তিথি নাম-প্ৰসংগ, বৰগীত আৰু ভাওনাৰে পালন কৰে।

সাহিত্য কৰ্ম

• নামঘোষা — প্ৰায় এহেজাৰ ঘোষাৰ ভক্তিগ্ৰন্থ (হাজাৰী ঘোষা); কৃষ্ণ-নামৰ মহিমা গোৱা মাধৱদেৱৰ শ্ৰেষ্ঠ আৰু শেষ ৰচনা।
• ভক্তি ৰত্নাৱলী — বিষ্ণুপুৰীৰ সংস্কৃত ভক্তি ৰত্নাৱলীৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ; একশৰণ ধৰ্মৰ প্ৰধান শাস্ত্ৰৰ এখন।
• বৰগীত — শাস্ত্ৰীয় ৰাগত বন্ধা দেৰশতাধিক ভক্তিগীত; বহুতেই শিশু কৃষ্ণৰ লীলাৰ ছবি।
• জন্ম ৰহস্য — সৃষ্টি আৰু প্ৰলয়ৰ কাহিনী কোৱা প্ৰায় ৩০০ পদৰ প্ৰথম ৰচনা।
• ৰামায়ণ আদিকাণ্ড — বাল্মীকি ৰামায়ণৰ আদিকাণ্ডৰ অসমীয়া পদ্যানুবাদ।
• ৰাজসূয় কাব্য — মহাভাৰতৰ সভাপৰ্বৰ শিশুপাল বধৰ কাহিনীৰে ৰচিত কাব্য।
• নামমালিকা — নামৰ মহিমা গোৱা সংস্কৃত সংকলনৰ পদ্যানুবাদ।
• অৰ্জুন ভঞ্জন (দধি মথন) — শিশু কৃষ্ণৰ লীলাৰে ৰচিত নাট।
• ঝুমুৰা: চোৰধৰা, পিম্পৰা গুচোৱা, ভূমি লেটোৱা, ভোজন বিহাৰ — শিশু কৃষ্ণৰ দুষ্টালিৰ এক-অংকীয়া নাট।

অৱদান

মাধৱদেৱে শংকৰদেৱৰ একশৰণ নামধৰ্মক শাস্ত্ৰ, সংগীত আৰু সংগঠন — তিনিওফালৰ পৰা দৃঢ় ভেটি দিলে। তেওঁৰ নামঘোষা আৰু ভক্তি ৰত্নাৱলী, শংকৰদেৱৰ কীৰ্তন ঘোষা আৰু দশমৰ সৈতে, এই ধৰ্মৰ প্ৰধান শাস্ত্ৰ; আজিও ভকতে দৈনিক প্ৰাৰ্থনাত নামঘোষাৰ ঘোষা গায়।

শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ বৰগীতেই অসমীয়া ভক্তিগীতৰ মূল সম্পদ; সত্ৰ-নামঘৰত প্ৰাৰ্থনাৰ আৰম্ভণি বৰগীতেৰে হয়। শিশু কৃষ্ণক লৈ লিখা তেওঁৰ বৰগীত আৰু ঝুমুৰাই অসমীয়া সাহিত্যলৈ বাৎসল্য ৰসৰ এক অনুপম ধাৰা আনিলে।

শংকৰদেৱৰ তিৰোভাৱৰ পাছত বৰপেটা সত্ৰকে ধৰি সত্ৰ আৰু নামঘৰৰ জৰিয়তে তেওঁ এই ধৰ্মক সংগঠিত ৰূপ দিলে, যাৰ পৰম্পৰা আজিও অসমৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিত জীয়াই আছে।