ৰজনীকান্ত বৰদলৈ

জীৱন

১৮৬৭ চনৰ ২৪ নবেম্বৰত গুৱাহাটীত ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ জন্ম হয়। গুৱাহাটীত এণ্ট্ৰেন্স পাছ কৰাৰ পিছত তেওঁ কলিকতাৰ মেট্ৰোপলিটান কলেজৰ পৰা এফ. এ. আৰু বি. এ. পাছ কৰে। কলিকতাত থাকোঁতেই তেওঁ অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ লগত জড়িত হয়।

পঢ়া শেষ কৰি তেওঁ চৰকাৰী চাকৰিত কেৰাণী হিচাপে সোমায় আৰু পিছত চাব-ডেপুটী কালেক্টৰ হয়। চাকৰিৰ সূত্ৰে অসমৰ নানা ঠাই, জনগোষ্ঠী আৰু ঐতিহাসিক স্থানৰ সৈতে তেওঁৰ চিনাকি হয়।

১৯২৫ চনত নগাঁৱত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশনত তেওঁ সভাপতিত্ব কৰে। ২৫ মাৰ্চত গুৱাহাটীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তেওঁৰ মৃত্যুৰ বছৰ সম্পৰ্কে উৎসসমূহত মতভেদ আছে — কিছুমানে ১৯৩৯ আৰু কিছুমানে ১৯৪০ চন বুলি উল্লেখ কৰিছে।

সাহিত্য কৰ্ম

১৮৯৪ চনত প্ৰকাশিত ‘মিৰি জীয়ৰী’ মিচিং (মিৰি) সমাজৰ পটভূমিত ৰচিত এখন সামাজিক উপন্যাস। তাৰ পিছত তেওঁ এলানি বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস লিখে — ‘মনোমতী’ (১৯০০), ‘দন্দুৱাদ্ৰোহ’ (১৯০৯), ‘ৰঙ্গিলী’ (১৯২৫), ‘নিৰ্ম্মল ভকত’, ‘তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ’ (১৯২৬), ‘ৰহদৈ লিগিৰী’ (১৯৩০) আদি।

মণিপুৰী লোককথা খাম্বা আৰু থৈবীৰ কাহিনী তেওঁ অসমীয়াত ‘খাম্বা-থৈবীৰ সাধু’ নামেৰে আগবঢ়ায়। তেওঁ ‘প্ৰদীপিকা’ নামৰ আলোচনী সম্পাদনা কৰে আৰু জোনাকী, বাঁহী, ঊষা, আৱাহন, আসাম হিতৈষী আদি আলোচনীত নিয়মিতভাৱে লিখে।

প্ৰধান গ্ৰন্থ

• মিৰি-জীয়ৰী (১৮৯৪)
• মনোমতী (১৯০০)
• দন্দুৱাদ্ৰোহ (১৯০৯)
• ৰঙ্গিলী (১৯২৫)
• নিৰ্ম্মল ভকত
• তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ (১৯২৬)
• ৰহদৈ লিগিৰী (১৯৩০)
• খাম্বা-থৈবীৰ সাধু

অৱদান

ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ হাততে অসমীয়া উপন্যাসে পূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে। অসমৰ অতীতৰ বুৰঞ্জী আৰু বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ জীৱন তেওঁৰ উপন্যাসৰ জৰিয়তে পাঠকৰ আগলৈ আহে, আৰু সেয়েহে তেওঁক অসমীয়া উপন্যাসৰ পিতা বুলি সন্মান কৰা হয়।