Dapunor Xipare Xora Pat by Rashidul Alom is a quiet and emotionally grounded collection of Assamese poetry. It reads less like formal literature and more like a gentle conversation about life, change, and acceptance.
About the Book Reading this collection feels like finding a quiet moment during a long journey. The poems carry a gentle rhythm, making this an ideal companion when you are traveling and need something soothing to read. Alom captures deep reflections on life and resilience through simple, natural imagery. For example, he writes,
“পৰি যোৱাটো পৰাজয় নহয়,
উঠিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাটোহে পৰাজয়”,
reminding us that falling down is not a defeat; refusing to rise is. He views change not as an end, but as a beginning, noted in the beautiful lines,
“পাত সৰা মানেই মৃত্যু নহয়,
কেতিয়াবা সেয়া
নতুন বসন্তৰ প্ৰস্তুতিহে”.
The poetry also embraces finding peace in the present rather than constantly searching for answers, suggesting, “সেয়েহে নীৰৱতাৰ
উত্তৰ বিচৰাতকৈ
কাষত বহি থকাটোৱেই হ’ল
আমাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কৰণীয়”.
He reflects on the vastness and mystery of existence with the thought,
“জীৱন এটি অন্তহীন পথৰ কাহিনী,
য’ত শিপাই শেষত কেৱল শূন্যতা”.
What message does this book carry?
The book shows readers that setbacks and periods of quiet are natural parts of living. Just as shedding leaves prepares a tree for spring, our difficult moments prepare us for personal growth. It encourages finding comfort in silence and understanding that not every question needs an immediate answer.
Who Should Read This Book?
If you love Assamese poetry, you can read this book. It is highly recommended for people who are searching for some melody in life, travelers wanting a calming read, and anyone who wants to support Assamese poetry to grow and flourish.
Assaemse Translation – গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনা: দাপোণৰ সিপাৰে সৰা পাত
ৰাশিদুল আলমৰ কবিতা পুথি ‘দাপোণৰ সিপাৰে সৰা পাত’ এখন অত্যন্ত শান্ত আৰু গভীৰ অনুভৱৰ কিতাপ। যিসকলে জীৱনৰ মাজত হেৰাই যোৱা সুৰ বা সুমধুৰ ছন্দ বিচাৰি ফুৰিছে, তেওঁলোকৰ বাবে এইখন এখন নিভাঁজ আৰু সুন্দৰ গ্ৰন্থ।
কিতাপখনৰ প্ৰতিটো কবিতাই পঢ়ুৱৈক জীৱনৰ বাস্তৱতা আৰু উত্থান-পতনৰ সৈতে সহজভাৱে মুখামুখি কৰোৱায়। জীৱনৰ সংগ্ৰামক লৈ কবিয়ে লিখিছে,
“পৰি যোৱাটো পৰাজয় নহয়,
উঠিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাটোহে পৰাজয়।”
ঠিক একেদৰে, জীৱনৰ পৰিৱৰ্তন আৰু কঠিন সময়ক এক নতুন আৰম্ভণি হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ বাৰ্তা দি তেওঁ লিখিছে,
“পাত সৰা মানেই মৃত্যু নহয়,
কেতিয়াবা সেয়া
নতুন বসন্তৰ প্ৰস্তুতিহে।”
যাত্ৰাৰ সময়ত পঢ়িবলৈ এই কিতাপখন খুবেই উপযোগী। ই মনলৈ এক গভীৰ প্ৰশান্তি কঢ়িয়াই আনে। কেতিয়াবা আমি অপ্ৰয়োজনীয়ভাৱে উত্তৰ বিচাৰি হাবাথুৰি খাওঁ, কিন্তু কবিয়ে নীৰৱতাক আঁকোৱালি লৈ বুজাই দিছে,
“সেয়েহে নীৰৱতাৰ
উত্তৰ বিচৰাতকৈ
কাষত বহি থকাটোৱেই হ’ল
আমাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কৰণীয়।”
জীৱনৰ বিশালতা আৰু শেষ পৰিণতিৰ বিষয়েও কিতাপখনত গভীৰভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে,
“জীৱন এটি অন্তহীন পথৰ কাহিনী,
য’ত শিপাই শেষত কেৱল শূন্যতা।”
যদি আপুনি অসমীয়া কবিতা ভাল পায় আৰু অসমীয়া কবিতাৰ শ্ৰীবৃদ্ধি হোৱাটো বিচাৰে, তেন্তে আপুনি এই কিতাপখন নিশ্চয় পঢ়িব। যাত্ৰাপথত বা আজৰি সময়ত মনটোক শান্ত কৰিবলৈ এই কবিতা পুথিখনে আপোনাক এক সুন্দৰ সংগ দিব।
2 Responses
কিতাপখন মই পঢ়িছোঁ, টিপিএলৰ পুথি পৰ্যালোচক হিচাপে কিতাপখন পঢ়ি ভাল পাইছোঁ।
জীৱনটো যেন এক আধৰুৱা কবিতা—ক’ৰবাত প্ৰেমৰ কোমল স্পৰ্শ, ক’ৰবাত বিৰহৰ নীৰৱতা, আকৌ ক’ৰবাত আশাৰ ক্ষীণ পোহৰ। এই কবিতা পুথিখনো এনে বহু অনুভৱৰ মিশ্ৰণ। প্ৰেম, বিৰহ, নিসংগতা, স্মৃতি আৰু জীৱনৰ কোমল অথচ গভীৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰয়াসে পুথিখনক হৃদয়স্পৰ্শী কৰি তুলিছে আৰু এক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। শব্দৰ মাজেৰে অনুভৱক ইমান সুন্দৰকৈ সজোৱাৰ প্ৰয়াস সঁচাকৈয়ে প্ৰশংসনীয়।