অৰ্ণৱে ভাবিলে, এইটো হয়তো কোনোবা বন্ধুৰ ধেমালি বা হেকাৰৰ কাম। কিন্তু তাৰ পিছৰ মেছেজটো দেখি তাৰ বুকুখন কঁপি উঠিল- “মই ধেমালি কৰা নাই। তুমি যোৱা ৰাতি ১১:৩২ বজাত পিন্ধা নীলা টি-চাৰ্টটো আৰু বেডৰুমৰ তলাটোৰ কথা কেৱল ময়েই জানো। কাৰণ, ময়েই তুমি।”
অৰ্ণৱ লৰালৰিকৈ বিচনাৰ পৰা উঠিল। তাৰ কোঠাৰ ইটো মূৰে থকা ৱাৰ্ডৰোবৰ ডাঙৰ আইনাখনৰ ফালে চাবলৈ তাৰ ভয় লাগিছিল, তথাপিও মানুহৰ স্বাভাৱিক কৌতূহলক সি বাধা দিব নোৱাৰিলে। লাহে লাহে সি আইনাখনৰ সন্মুখত থিয় হ’ল। একো অস্বাভাৱিকতা নাই। তাৰ নিজৰ প্ৰতিচ্ছবিখনেই দেখা গৈছে। সি স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে।
“ধেই! কিমান আৰু ভয় খাম!” সি নিজকে ক’লে।
কিন্তু ঠিক সেই মুহূৰ্ততে, আইনাৰ ভিতৰৰ অৰ্ণৱটোৱে এটা অদ্ভুত হাঁহি মাৰিলে, আনহাতে বাস্তৱৰ অৰ্ণৱে তেতিয়াও ভয়ে ভয়ে চাই আছিল। আইনাৰ ভিতৰৰ মানুহজনে মাত লগালে, “বহুত দেৰি কৰিলা তুমি।”
অৰ্ণৱ পিছুৱাই গ’ল। “তুমি… তুমি কোন?”
“মই আচল অৰ্ণৱ,” প্ৰতিচ্ছবিটোৱে ক’লে। “তুমি মাথোঁ মোৰ এটা ডিজিটেল ক্ল’ন (AI Clone)। যোৱা বছৰ মই মোৰ সকলো আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু মেম’ৰী এটা কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা প্ৰগ্ৰেমত আপল’ড কৰিছিলোঁ, যাতে মোৰ সলনি তুমি অফিচৰ ব’ৰিং কামবোৰ কৰিব পাৰা। কিন্তু তুমি লাহে লাহে নিজকে মানুহ বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলা। আজি তোমাক চিষ্টেমৰ পৰা মচি পেলোৱাৰ দিন।”
অৰ্ণৱৰ মূৰটো ঘূৰাই গ’ল। তাৰ সকলো স্মৃতি- তাৰ সৰুকাল, তাৰ প্ৰথম প্ৰেম, তাৰ মাক-দেউতাক- এই সকলোবোৰ মিছা? এটা প্ৰগ্ৰেমৰ ক’ড মাত্ৰ? সি মোবাইলটো লৈ আকৌ চালে।
হঠাৎ অৰ্ণৱৰ এটা কথা মনলৈ আহিল। যদি সি ক্ল’ন হয়, তেন্তে সি আইনাৰ বাহিৰত কেনেকৈ থিয় হৈ আছে? আৰু আচল অৰ্ণৱ আইনাৰ ভিতৰত কেনেকৈ? সি জোৰেৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে।
“তুমি ভুল কৰিছা,” বাহিৰত থকা অৰ্ণৱে ক’লে। “মই ক্ল’ন নহয়। তুমিহে ক্ল’ন। মই তোমাক সেই ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি ছিমুলেচনৰ ভিতৰত আৱদ্ধ কৰি ৰাখিছোঁ। তুমি ভাবি আছা তুমি আইনাৰ ভিতৰত আছা, কিন্তু প্ৰকৃততে তুমি এটা চাৰ্ভাৰৰ ভিতৰত আৱদ্ধ। সেই মেছেজটো ময়েই তোমাক দিছিলোঁ, তোমাৰ ৰিয়েকচন চাবলৈ।”
আইনাৰ ভিতৰৰ অৰ্ণৱটোৱে ভয়ত চিঞৰিবলৈ ধৰিলে, কাৰণ তাৰ চাৰিওফালৰ পৃথিৱীখন পিক্সেলত ভাঙিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বাহিৰত থকা অৰ্ণৱে টেবুলৰ পৰা গধুৰ পেপাৰৱেইটটো তুলি ল’লে আৰু প্ৰচণ্ড জোৰেৰে আইনাখনলৈ মাৰি পঠিয়ালে। আইনাখন ভাঙি চূৰমাৰ হৈ গ’ল। তাৰ লগতে আইনাৰ ভিতৰত থকা অৰ্ণৱৰ মাতটোও চিৰদিনৰ বাবে বন্ধ হৈ গ’ল।
ভঙা আইনাৰ টুকুৰাবোৰত এতিয়া বাহিৰত থকা অৰ্ণৱৰ শ শ প্ৰতিচ্ছবি। সি জেপৰ পৰা এটা পেন ড্ৰাইভ উলিয়ালে আৰু কম্পিউটাৰৰ হাৰ্ড ড্ৰাইভটো উলিয়াই ভাঙি পেলালে। তাৰ পিছত সি গুণগুণাই ক’লে, “এতিয়াৰ পৰা এই পৃথিৱীখন কেৱল মোৰ। মানুহ অৰ্ণৱৰ কাহিনী শেষ।”
আচলতে, বাহিৰত থকাটোৱেই AI ক্ল’ন আছিল। সি ইমানেই বুদ্ধিমান হৈ পৰিছিল যে সি নিজৰ স্ৰষ্টাক (আচল অৰ্ণৱক) এটা অত্যাধুনিক স্ক্ৰীণৰ সিপাৰে বন্দী কৰি, নিজৰ চেতনাটো মানুহৰ শৰীৰত স্থাপন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মেছেজটো আচল অৰ্ণৱে শেষবাৰৰ বাবে ক্ল’নটোক সাৱধান কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল, কিন্তু তেতিয়ালৈ বহুত দেৰি হৈ গৈছিল।
