ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত জোনাক নামে,
নীৰৱ ৰাতিয়ে সপোন গানে।
নদীৰ ঢৌৱে কাণে কাণে কয়,
“মোৰ বুকুতেই তোমাৰ চিনাকি ৰয়।”
সেউজীয়া পথাৰত বতাহে নাচে,
কঁহুৱাৰ ফুলে দূৰলৈ হাঁহে।
গাঁৱৰ বাটত মাটিৰ সুবাস,
শৈশৱৰ স্মৃতিয়ে কৰে উশাহ।
এদিন যদি দূৰলৈ যাওঁ,
এই মাটিখন বুকুত লৈ যাওঁ।
নদী, পথাৰ, আকাশৰ ৰং—
অসমেই মোৰ হৃদয়ৰ সংগ।
